Tijdelijk 10 jaar: hoe tijdelijk is tijdelijk eigenlijk?
“Maak je geen zorgen, het is maar tijdelijk.”
Dat horen veel buurten wanneer er een asielopvang in de wijk gepland wordt.
Een geruststellende zin, bedoeld om draagvlak te creëren.
Maar als je de plannen leest, blijkt dat “tijdelijk” soms tien jaar betekent.
En vaak mag het daarna nog twee keer verlengd worden met vijf jaar.
Dan hebben we het dus over twintig jaar.
Is dat nog tijdelijk?
Wat betekent tijdelijk eigenlijk?
Volgens het woordenboek betekent tijdelijk: niet blijvend, voor korte duur.
Klinkt logisch, toch?
Maar in de praktijk bedoelen overheden iets anders.
In de wet mag een tijdelijke vergunning voor een gebouw of terrein maximaal tien jaar duren.
Dat is handig, want dan hoef je geen permanente bestemming aan te passen.
Zo kan een gemeente snel een opvang openen zonder het hele bestemmingsplan te veranderen.
En ja, dat wordt dan “tijdelijk” genoemd.
Maar wie even verder kijkt, ziet dat dit woord vooral politiek handig is.
Het klinkt vriendelijker dan “permanent”.
Alleen: voor de buurt is tien jaar helemaal niet tijdelijk.
Voor de kinderen die hier opgroeien, de scholen die klassen moeten aanpassen, de vrijwilligers die zich jarenlang inzetten is dat gewoon een generatie lang.
Tijdelijk voor wie?
Laten we eerlijk zijn:
Voor de overheid is het tijdelijk, omdat de opvang onder een tijdelijke vergunning valt die maximaal tien jaar kan duren juridisch gezien is dat officieel ‘tijdelijk’, ook al kan het in de praktijk veel langer blijven.”
Voor de gemeente is het tijdelijk, omdat het een makkelijke manier is om snel iets te regelen.
Voor de asielzoekers is het tijdelijk, maar vaak ook jarenlang onzeker.
En voor de buurt? Daar voelt het allesbehalve tijdelijk.
Maar de belofte dat “alles straks weer wordt zoals het was” die klopt zelden.
De omgeving verandert. De druk op voorzieningen blijft.
Tijdelijk beleid, blijvende gevolgen
De afgelopen jaren zijn overal in Nederland tijdelijke opvanglocaties geopend.
Sommige heten “noodopvang”, andere “crisisopvang” of “tijdelijke opvang”.
Maar noodopvang die jarenlang blijft bestaan, is geen nood meer het is structureel geworden.
Het probleem is niet dat mensen worden opgevangen.
Het probleem is dat de overheid die opvang blijvend op tijdelijke plekken wil laten draaien.
En zo blijft iedereen in onzekerheid: de bewoners van de opvang, én de buurtbewoners eromheen.
Wanneer is iets echt tijdelijk?
Tijdelijk zou betekenen: een korte overbrugging, tot er iets beters is.
Een paar maanden, misschien een jaar.
Niet een decennium.
Als een locatie tien jaar blijft, kinderen er naar school gaan en buurtbewoners er een nieuw ritme omheen bouwen,
dan is dat een onderdeel van de wijk geworden.
En daar hoort eerlijkheid bij.
Zeg dan niet dat het tijdelijk is.
Zeg: “We hebben structurele opvang nodig, en we doen dat hier op een manier die past bij de buurt.”
Dat is eerlijker. En het geeft mensen meer vertrouwen dan loze beloften over einddata die toch nooit gehaald worden.
Tijd om eerlijk te zijn
Niemand is gebaat bij schijnzekerheid.
Buurten kunnen best meedenken en meebewegen als ze maar weten waar ze aan toe zijn.
“Tijdelijk” is een rekbaar begrip geworden.
Voor beleidsmakers handig, maar voor de samenleving zeer verwarrend.
Laten we dus stoppen met doen alsof tien jaar “even” is.
Tien jaar is een basisschooltijd, een jeugd, een buurt die verandert.
Dat is niet tijdelijk.
Dat is een nieuw hoofdstuk.
Tot Slot
Tijdelijk beleid is vaak uitgesteld beleid.
En uitstel lost niets op het verschuift het probleem alleen maar naar de volgende buurt, de volgende generatie.
Dus laten we het gesprek eerlijk voeren:
niet over tijdelijke oplossingen, maar over menselijke, duurzame keuzes waar iedereen op kan bouwen.
Reactie plaatsen
Reacties